स्वर आले दूरुनी, जुळल्या सगळ्या त्या आठवणी

निर्जीव उसासे वार्‍यांचे, आकाश फिकटल्या तार्‍यांचे
कुजबूज ही नव्हती वेलींची, हितगुज ही नव्हते पर्णांचे
ऐशा थकलेल्या उद्यानी

विरहातर् मनाचे स्मित सरले, गालांवर आंसू ओघळले
होता हृदयाची दो शकले, जखमेतून क्रंदन पाझरले
घाली फुंकर हलकेच कुणी

पडसाद कसा आला न कळे, अवसेत कधी ना तम उजळे
संजीवन मिळता आशेचे, निमिषात पुन्हा जग सावरले
किमया असली का केली कुणी