जग हे बंदीशाला
कुणी न येथे भला चांगला, जो तो पथ चुकलेला

ज्याची त्याला प्यार कोठडी, कोठडीतले सखे सवंगडी
हाथकडीची अवघड बेडी, प्रिय हो ज्याची त्याला

जो तो आपुल्या जागी जखडे, नजर ना धावे तटापलिकडे
उंबरातले किडेमकोडे, उंबरी करिती लीला

कुणा न माहीत सजा किती ते, कोठून आलो ते नच स्मरते
सुटकेला ही मन घाबरते, जो आला तो रमला