अंतरीच्या गूढगर्भी एकदा जे वाटले
ते प्रेम आता आटले

दूर सोनेरी सुखाचे पाहीले आभास मी तू
रंगले आभाळ पूर्वी, तेच आता फाटले

एकदा ज्यातून मागे सूर संवादी निघाले
वंचनेने तोडले, ते स्नेह तंतू आटले

शेवटी मंदावलेल्या वादळी वार्‍याप्रमाणे
राहणे झाले दिवाणे, ते गीत गाणे कोठले